Verhalen

Helpende handen

Met openbaar vervoer zijn ze nauwelijks te bereiken en het was vies weer. Gelukkig konden we op 10 december een auto lenen om het echtpaar te bezoeken. Zij willen verhuizen. Het woonwensenonderzoek duurde wat langer dan we gepland hadden.

Wij zien wel vaker dat mensen die wij helpen een beperkt sociaal vangnet hebben: weinig contact met kinderen, buren. Geen vrienden. Samen of alleen in een soort cocon, of isolement. Heel voorzichtig pakken wij dat aan. Kleine stapjes, persoonlijk, geduldig, aandachtig. We luisteren en vragen niet meteen door. Dat komt de volgende keer wel, via de telefoon. Of we gaan er nog eens langs. Want deze mensen rekenen nu op ons.

Hoe vaak heeft u contact met uw kinderen, buren en vrienden?

Gaan zij u helpen bij zoiets groots en belangrijks als een verhuizing en het regelen van zorg?

Een heerlijk appartement.

Ik sprak eind november 2015 een vrouw (61) uit Brabant. Vorig jaar verhuisde zij met haar man van een eengezinswoning naar een heerlijk appartement. Toen ze het appartement toevallig tegenkwam, was ze nog niet echt op zoek naar een nieuwe woonruimte. Er deden zich nog geen problemen of andere drempels voor. Met het oog op de toekomst, moest het er toch eens van komen.

De eengezinswoning was te groot. En de tuin was te veel om bij te houden. Ondanks dat je de ruimtes niet gebruikt, moet er toch schoon gemaakt worden. Hoe minder ruimte, hoe minder er gepoetst hoeft te worden. Mevrouw en meneer vielen voor het appartement vanwege het ruime dakterras van 20m2. Dat is een mooi formaat om in de zomer lekker buiten te zitten waarbij er ook nog eens ruimte is voor bezoek.

Ze vertelde dat ze nu nog jong en fit genoeg zijn om veel zelf te doen. En dat kwam zeker van pas tijdens de verhuizing.

Hoeveel kamers heeft u niet actief in gebruik?